Vanuit de fysica kennen we het verschijnsel dat
bepaalde constanten de wisselwerkingen bepalen.
Het is zodoende mogelijk om de wisselwerkingen
te beschrijven. Vervolgens is het mogelijk om
voorspellingen te doen over processen die door
de wisselwerkingen bepaald worden. Zo kan men
in een elektrisch circuit het gedrag van
spanning en stroom bepalen door gebruik
te maken van de wet van Ohm. Tot nu toe
zijn er geen verschuivingen in de waarden
van de constanten waargenomen. Dit is echter
geen bewijs dat de constanten werkelijk
onveranderlijk (statisch) zijn. De gebruikte
meetapparatuur heeft bepaalde grenzen met
betrekking tot de nauwkeurigheid van waarnemen.
Als een constante in een jaar tijd verandert op
een waarde 50 decimalen achter de komma dan zal
dit niet tot uiting komen als de gebruikte
meetapparatuur nauwkeurig is tot 30 cijfers
achter de komma. Met andere woorden: als de
vergankelijkheidsfactor zeer gering is bij
ons besef van tijdsvoortgang, zal de verandering
zeer moeilijk, zo niet, onmogelijk, aan te tonen
zijn.
Wanneer wordt uitgegaan van een statisch systeem
met echte constanten zullen deze bepaald zijn door
1 alles omvattende constante welke eveneens
onveranderlijk is. Binnen zo’n systeem is het
principe van evolutie niet te vatten. Het systeem
gedraagt zich statisch zonder ontwikkeling volkomen
deterministisch. Alle beslissingen in een dergelijk
universum zijn het gevolg van de al genomen beslissing
door de allesomvattende constante.
In een dynamisch universum zijn de constanten slechts
relatieve constanten, afhankelijk van het besef van
tijdsvoortgang het systeem is zodoende bij benadering
deterministisch. Er is ruimte voor eigen inbreng
doordat de beslissingen niet het gevolg hoeven te
zijn van al genomen beslissingen. De allesomvattende
constante is ook dynamisch en kan nieuwe beslissingen
nemen waardoor evolutie mogelijk is. Bij een dergelijk
dynamisch systeem is het verloop niet te voorspellen
door de niet-deterministische component. Door het
universele principe van de wisselwerking van de
componenten van een paradox is er wel sprake van
een evenwichtsstreven van het dynamische systeem.
Evolutie zal zich dan ook ontwikkelen binnen bepaalde
kaders doordat iedere actie (beslissing) een reactie
(oorzakelijk verband) tot gevolg heeft.
Bij een statisch universum is sprake van een eindige
actie/ reactie-keten welke begint bij de allesomvattende
constante terwijl bij een dynamisch systeem een oneindige
keten aanwezig is waarbij iedere waargenomen actie/ reactie
keten een deelverzameling is van het geheel. Dat laatste is
nu juist de voorwaarde om op zichzelf staande beslissingen
te kunnen nemen. Het is het oordeel van de waarnemer
(relativiteit) wat men ziet als basis voor een eindige keten.
Paul Lewis.
| Powered by HZE bv |